Blog

1 februari 2012
Virgin Atlantic: “Hi Maithé, 8 days, 4 hrs, 53 mins until your next flight with us…”

De meesten weten het waarschijnlijk nog niet, maar ik ga binnenkort terug naar Soweto om verder aan mijn film te werken.
In tegenstelling tot het bericht van 1 juli, ben ik er in de montage niet meer aan uitgeraakt en ben ik steeds meer beginnen beseffen dat ik toch niet met het juiste materiaal naar huis gekomen ben om er iets van te maken. Het feit dat ik heel veel verschillende pistes heb willen volgen, heeft me een beetje de das omgedaan, in die zin dat ik geen enkele piste diep kon uitwerken. Het resultaat zou een warrige film, zonder rode draad of duidelijk (uitgewerkt) verhaal geworden zijn. Niet echt een topfilm dus…

Ik heb beslist om terug te keren en me dit keer op één aspect te focussen: Kliptown. Je herinnert je misschien nog wel mijn berichten over een plaats met shacks naast een spoorweg, met een hoge brug erboven. Op die brug en uitlopende verhoogde autoweg, stoppen de bussen om de shacks te bekijken. Geen Vilakazi Street met Nelson Mandela en Desmond Tutu, geen verkopers aan Hector Pietersonmuseum, geen toeristen aan de Regina Mundi en geen fietstoeristen meer in mijn film. Kliptown en tourguides, dat moet het gaan worden. De thematiek blijft uiteraard zo goed als behouden, maar wordt nu op één interessante plaats geconcentreerd. Het is de bedoeling om te vertrekken vanuit de vraag waarom de sloppen van Kliptown op de route liggen terwijl ze niets te maken hebben met de strijd tegen apartheid. In tegenstelling tot vorig jaar, ben ik nu van plan om portretten te maken van enkele mensen die er wonen en van een tourguide. Op die manier zal ik bovendien gemakkelijker toegang krijgen tot de bustours en de bustoeristen.

Een belangrijke keuze is ook om alleen terug te keren, in plaats van met een kleine crew zoals vorig jaar. Ik ben mezelf toen een stuk verloren in de complexe materie van het toerist of filmmaker zijn. Ik bracht dan wel toeristen in beeld die foto’s maakten van de inwoners en terug weggingen, maar anderzijds voelde ik me zelf ook zo. Alleen teruggaan zal me, denk ik, meer op mijn gemak doen voelen, meer toelaten op te gaan in de massa zonder op te vallen, dichter bij de mensen te geraken. Oké, als blank meisje val je daar sowieso op, maar je bent minder nadrukkelijk aanwezig op je eentje dan met een kleine ploeg. Het is anderzijds ook een uitdaging. Ik ben nog nooit alleen op reis geweest, maar ik ben ervan overtuigd dat het mijn focus op mijn film zal vergroten. Ook technisch gezien wordt het een uitdaging, want ik sta nu zelf ook in voor de klankopnames. Ah, we zien wel!

Als internet de donderstormen deze keer wel overleeft, mogen jullie hier af en toe een berichtje verwachten!
Ik vertrek op 9 februari en kom terug op 10 maart, ongeveer een maand eerder dan vorig jaar.

Tot hoors!
Maithé

————————————————————————————————————————–

1 juli 2011
Verlengd wegens succes!

Dag iedereen,

Het is een eindje geleden dat hier iets op deze blog verscheen. Ik ben de afgelopen maanden dan ook druk in de weer geweest met het bekijken, herbekijken en selecteren van meer dan 28 uur beeldmateriaal.

Het was niet altijd even gemakkelijk om door de bomen het bos te zien, maar wat ik ondertussen bereikt heb in de montage is iets wat in de richting van een boeiende film lijkt te gaan! Dat doet deugd, want je weet nooit met wat voor materiaal je terugkomt. Er waren tijdens de draaiperiode in Soweto zoveel indrukken of invalshoeken die ik wilde vastleggen.

Ik heb na heel lang twijfelen beslist mijn film pas volgend jaar voor de jury te presenteren. De montage die ik nu heb is nog niet de film die ik écht wilde maken. Er valt in mijn beeldmateriaal nog zoveel meer interessants te ontdekken, er zijn nog zoveel sporen die ik niet heb uitgeprobeerd. Het zou jammer zijn een film die zoveel organisatie en centen kostte snel af te werken om toch maar op één jaar tijd af te studeren. Bovendien vind ik dat ik tegenover mezelf en iedereen die me steunde de verplichting heb een film te maken die niet goed, maar top is! De montage wordt dus verlengd wegens succes😉

Op mijn film blijft het dus nog een jaartje wachten, gezien we onze praktijk enkel in de maand juni mogen indienen (niet mogelijk in augustus of januari). Misschien organiseer ik in het voorjaar van 2012 een testvisie voor wie naar de voorlopige montage wil komen kijken en zijn ongezouten mening wil geven. Eens het zover is, verschijnt het op deze website!

Ik hou jullie op de hoogte!

Maithé


———————————————————————————————————————————– 

Dinsdag 5 april 2011
Bye bye Africa… Until we meet again!

Sani bonani! 
Voila, ‘t is zover. Deel 2 – de productie – van het maken van deze film zit erop. Na bijna een jaar voorbereiden aan dit werk, voelt het erg raar om terug thuis te zijn en te weten dat enkel nog maar de postproductie overschiet. Nu, deze wordt minstens even boeiend (en intensief) als de vorige stadia.

Ik maak eerst en vooral van de gelegenheid gebruik om mij te excuseren voor het feit dat er niet heel erg veel posts op de blog zijn verschenen. Niet uit slechte wil, maar simpelweg omdat internet het niet toeliet. Bij Hilda was er zelfs geen, dus deed ik mijn best om af en toe naar een internetcafé te gaan. Het grootste deel van de tijd verbleven we echter bij de backpackers en daar is halverwege de maand het internet uitgevallen na een zware donderstorm. Pas vanaf 1 april zou het probleem opgelost geraken, maar dat was uiteraard de dag waarop we terugkeerden.

Tijd voor een uitgebreid verslag dus! Moeilijk kiezen waar te beginnen, want de maand in Soweto was echt een boeiende ervaring op verschillende vlakken. Tijdens vorige reizen was ik nog nooit langer dan een paar dagen op dezelfde plek gebleven. Het toffe aan hier een maand verblijven was dan ook het feit dat je de plaats écht leert kennen, dat je de gewoontes (en zelfs een beetje Zulu) overneemt. Behalve dit alles was het maken van een documentaire in het buitenland ook een echte uitdaging. Makkelijk was het vaak niet, omdat je voortdurend in de wetenschap leeft dat je slechts een maand hebt om alles wat je nodig hebt te filmen en je – door de concentratie –misschien ook maar half beseft dat je écht daar bent.

Vaak ga ik tijdens het draaien van een documentaire gewoon op pad met mijn camera en observeer ik wat er gebeurt. Van daaruit neem ik de belangrijke zaken mee in mijn achterhoofd en probeer ik de film in zo te vormen en na te denken welke verhaallijnen interessant zijn om verder uit te werken. Vooral in de montage beslis ik dan definitief hoe de film zal opgebouwd worden.

Deze film draaien was anders. Ik was op voorhand uiteraard beter voorbereid omdat ik wist dat ik het me niet kon permitteren niet te weten welke verhaallijnen ik wou gaan gebruiken. Toch zorgde de stress van ‘het-eventueel-geen-tijd-genoeg-hebben-om-alles-te-filmen-wat-ik-wil-gebruiken’ ervoor dat ik teveel nadacht over wat ik nodig had in plaats van zoals anders gewoon erop uit te trekken en een interessante situatie te gaan filmen om dan achteraf te zien wat ik ermee zou gaan doen. Een paar ‘mental breakdowns’ waren daarvan het gevolg, af en toe niet meer zien waarmee ik bezig was en wat de beste keuzes waren. Gelukkig had ik fantastische sound engineers mee die me beiden terug op het goede spoor konden brengen of oppeppen wanneer nodig!

Een evenwicht vinden tussen gewoon gaan filmen en op voorhand nadenken over wat nodig was, was niet gemakkelijk, maar nu ik thuis ben kan ik wel zeggen dat ik tevreden ben over het materiaal dat ik gedraaid heb. Er zitten interessante dingen in waarvan ik al weet hoe ik ze in de montage ga verwerken. Anderzijds zijn er ook bepaalde dingen niet gelukt die misschien toch goed zouden geweest zijn (dat zal natuurlijk nog moeten blijken) om 100% mijn punt te kunnen maken in de film. Ik had bijvoorbeeld heel erg graag een dag gefilmd op een grote tourbus. Ik belde alle busmaatschappijen op die ik al meermaals door Soweto had zien rijden, maar allen zeiden ze me dat zij enkel de bus verhuren aan grote private groepen. Met 2 personen konden wij daar dus nooit bijgeraken. Ik had wel het gsm-nummer van één van die buschauffeurs die ons in geval van nood stiekem mee wou nemen op zijn bus, zonder dat iemand er van wist, maar toen het zover was en ik zijn hulp inschakelde bleek dat hij andere ideeën had over onze ‘zakenrelatie’.. “I’m off tomorrow, so I can’t take you on a trip. But that means also that you can’t go filming so you and me can catch up and do some things together”. Yeah right.

De eerste 14 dagen, waarbij Lotje mijn sympathieke klankvrouw was, dienden vooral voor research. We praatten heel veel met mensen en namen heel wat op op camera, maar dit diende vooral om te weten te komen hoe inwoners naar toerisme kijken en hoe zij denken dat toeristen ten opzichte van Soweto en hen staan. We merkten heel snel dat men vooral positief naar toerisme kijkt. Dit was uiteraard zo bij de arts & crafts sellers aan het Hector Pietersonmuseum en aan het voormalige huis van Nelson Mandela, maar ook bij mensen die niets met toerisme te maken hebben en die we gewoon op straat (weg van de toeristische trekpleisters) aanspraken. Veel negatiefs hadden ze er niet over te zeggen (wat ook niet hoeft hé, misschien zijn er enkel maar voordelen aan verbonden voor hen), maar ze hadden wel voornamelijk het gevoel dat mensen kwamen om hun levensstijl te leren kennen en met ze te praten. Toch staat dat laatste, de verwachtingen, in groot contrast met de voornaamste vorm van toerisme in het township.. Mensen die vanuit een bus het township bekijken en voornamelijk geïnteresseerd zijn in de geschiedenis van deze plaats (gezien Soweto het nest was waarin de belangrijkste opstanden tegen de Apartheid zijn begonnen). Zin om met mensen te praten hebben ze niet echt, sommigen van hen durven ook niet (hoewel de gids zegt dat het veilig is als je met hem uitstapt).

In die eerste 14 dagen planden we ook een bustour mee te doen, maar door een fout van de organisatie hebben we die niet kunnen doen. Jammer, want na een eindje snakte ik naar nieuwe informatie die me inspiratie voor de film konden opleveren. Ik wou het verhaal eens van de andere kant ontdekken, om op die manier verder te kunnen werken aan mijn film over hoe mensen naar elkaar kijken. Blij dat het later tijdens de productie toch gelukt is. Benjamin en ik zijn toen undercover op een tour kunnen meegaan om alles zorgvuldig te filmen!

De backpackers was een inspirerende plek om te blijven. Niet alleen zit je aan de bron van de plek waarin men fietstours doorheen het township organiseert, waardoor je echt wel in contact komt in de mensen (en dan wordt de vraag omgekeerd… je voelt je eerder zelf een curiositeit dan dat je zelf verwonderd bent door de zogenaamde “exotische ander”), maar ook werkten er enkele mensen die goede ideeën hadden voor de film. Zo was er Nkululeko aka NK die afkomstig is van Kliptown (één van de zovele districten van Soweto). Kliptown is een plaats die voornamelijk bestaat uit informal settlements. Dit zijn shacks (huisjes gemaakt uit golfplaten) die er inderdaad erg armoedig uitzien en waar mensen in moeilijke omstandigheden wonen. Dit is het beeld van wat vele mensen aan het woord township linken (en inderdaad, vele andere townships in Zuid-Afrika, vb. in Cape Town, bestaan bijna volledig uit shacks, maar Soweto is anders).

De shacks zijn gelegen onder een brug met autoweg, waardoor ze de ideale trekpleister vormen voor tour companies die in hun tours voornamelijk focussen

op de geschiedenis, de extreem rijke delen van Soweto en uiteraard.. de extreem arme delen. Tussenin lijkt niet echt veel te liggen, hoewel 80% van de bevolking in die tussenpositie woont en leeft. Je rijdt er wel doorheen met de bus en van die middenklasse wordt ook maar enkel op de eerder arme delen gefocust (“look, these people have a barber shop to live from”. “Waauuuw”!), waardoor er niet bepaald een genuanceerd beeld opgevoerd wordt. Dat mensen daar ook beroepen uitoefenen die ook in België tot de standard behoren wordt niet vermeld.

Vanuit die gegevens (brug, waar mensen die in de informal settlements wonen dan weer vooral negatief over toerisme zijn + bustours + …) zijn we gedurende de laatste weken verder beginnen bouwen aan de film en hebben we op ‘t einde nog keihard moeten doorwerken. We probeerden dan ook het ‘contact’ tussen mensen te filmen op momenten waar er geen echt contact is en toeristen in de bus blijven, inwoners hun leven op straat leiden). Eventjes gedacht om mijn vliegticket van datum te veranderen en nog wat dagen langer te blijven, maar als je een film maakt ga je altijd tijd te kort hebben, ook al zou ik nog langer gebleven zijn. Wedden dat ik de tijd voor de montage ook te kort ga vinden?

Begin juli zal ik een première organiseren voor al wie de film graag wil zien. Als je deze site tegen het einde van juni nog eens bekijkt, zul je hoogstwaarschijnlijk meer informatie hierover kunnen vinden.

Voor de rest wil ik nogmaals zeggen hoe dankbaar ik iedereen ben die op één of andere manier heeft bijgedragen tot het slagen van dit project.

Een dikke merci, echt waar!

Chop!
Maithé


Woensdag 23 maart 2011

Het is alweer een kleine week geleden dat ik deze blog aanvulde. De onweersbuien in de regio van Soweto zorgen niet enkel voor overstroomde straten, maar ook voor problemen met internet.

Aangezien de regen rond de middag start en duurt tot na zonsondergang hebben we ons ritme aangepast door zoveel mogelijk ‘s morgens te filmen. Voor de film is het immers belangrijk dat er zoveel mogelijk in dezelfde weersomstandigheden  wordt gefilmd om niet teveel montageproblemen te hebben.
Anderzijds is het frustrerend dat er zo elke dag veel uren verloren gaan.

Toch hebben we opnieuw interessante ontmoetingen gehad. Zo gingen we mee op een bustour door Soweto waar we ‘undercover’ de gids volgden met bijhorende reacties van onze medepassagiers. Aan de hand van hun reacties is het de bedoeling te kijken in hoeverre deze toeristen bereid zijn hun vooroordelen te laten evolueren.
Daarnaast bezochten we onder andere een shebeen (een voormalige illegale bar) waar fietstoeristen dagelijks halt houden.  We praatten er met de lokalen. Welk beeld hebben zij van ons? Zijn wij per definitie rijk? En wat verwachten ze van de toeristen?

De komende week staat er nog heel veel op het programma, maar net die race tegen de tijd zorgt haalt het beste in ons boven. Duimen voor mooi weer!

Tot de volgende!


Vrijdag 18 maart 2011
Update!

Dag België!

Vanuit verschillende hoeken verneem ik dat jullie de eerste lentezon te zien krijgen, fantastisch! Enkel jammer dat ik daardoor de laatste paar dagen met hevige donderbuien te kampen had, bedankt! ‘t Is proper!

Ondanks het minder goede weer van de voorbije week, hebben we toch elke kans gegrepen om te gaan filmen. We hebben ons vooral rond de toeristische trekpleisters gezet om er de interactie tussen de mensen te observeren. Wat opvalt is dat naar deze plekken rond Vilakazi Street (met huis van Mandela en Tutu) en Hector Pieterson Museum vooral Sowetanen komen die geen job hebben en er proberen een centje bij te verdienen. Zo heb je er een soort slangenmens, kinderen die liederen zingen, mensen die gewoon wachten op geld of wat drinken, … Hoewel er zich al enkele interessante situaties hebben afgespeeld, is dit een tafereel dat je in principe in elke stad kunt vinden rond de highlights, denk maar aan Barcelona, Parijs, … Daarom is het plan om vanaf nu de ‘ontmoeting’ tussen de Sowetanen en de toeristen te gaan opzoeken op de plaatsen waar er geen echte interactie is…

Zo maken we vanmiddag kennis met mensen die in ‘shacks’ (de golfplaten huisjes in het armste district van Soweto) wonen onder een brug waar grote toeristenbussen stoppen om foto’s te nemen. Deze armoedige plaats is echter maar een klein deel van het township en het wordt in de film belangrijk te onderzoeken of de bustours enkel deze armoede + de historische highlights in Vilakazi Street bezoeken (in dat geval krijgt de toerist alvast geen genuanceerd beeld van het township en worden stereotiepen hoogstwaarschijnlijk niet doorbroken).

We beslisten ook de drie soorten van populair toerisme in de film te verwerken en te kijken in welke mate ze verschillen van elkaar.. de grote luxecars, de kleinere minivans en de fietstour.

Het is alvast geruststellend dat de mensen in de straat er goed op reageren. We voelden ons nog geen enkele keer onveilig (net zoals ik verwacht had, maar je weet natuurlijk nooit), ondanks het feit dat we met twee meisjes waren en een hoop materiaal meesleurden. In de straten waar we al vaak filmden kennen we al heel wat mensen waardoor de anderen die er hun shop hebben enz ons ook niet meer zien als de average tourist die daar slechts één keer komt. Sommigen onder hen hebben ook al met mijn kleine cameraatje wat beelden opgenomen vanuit hun point of view en die zijn best de moeite waard om misschien te gaan gebruiken in de montage.

Ik geniet ervan hier te zijn. Naast het filmproject ben ik uiteindelijk ook een beetje toerist op reis. Het is leuk om eens een lange periode op dezelfde plaats te verblijven omdat je op die manier het leven hier echt leert kennen en helemaal kunt opgaan in de way of life. Ik begin de verschillende districten van Soweto te herkennen wanneer we op pad zijn met het openbaar vervoer, ik ken de gewoontes, zelfs een beetje Zulu, Xhosa en Sothu!

Alles is hier dus oké, het filmproject is aan het groeien. Soms krijg ik enorme stress gezien de tijdsdruk (nog maar 14 dagen om alles in te blikken en terugkeren kan ik niet), maar goed. Het is gewoon erg logisch dat zo’n film niet in 1-2-3 de juiste vorm krijgt.. Het is zoeken, nadenken, … En tenslotte zijn 14 dagen echt nog wel heel wat!

Hopelijk gaat in België ook alles goed!

Chop!
Maithé (en Benjamin nu gezien Lotje naar huis vertrokken is…)

Zaterdag 12 maart 2011
South Western Township – first impressions

Sanibonani!

Eerst en vooral sorry  dat het een eind duurde alvorens ik iets op deze blog kon posten! Maar here I am, levend en wel.

De eerste anderhalve week waren alvast erg intens. De eerste dagen logeerden we bij de backpackers in Orlando West, één van de 11 districten van het township. Meteen een heleboel nieuwe vrienden (guides die hier werken) die allemaal into de film zijn. De backpackers bevindt zich ook op een klein half uur stappen van Vilakazi Street, dé toeristische trekpleister van Soweto gezien de voormalige huizen van Desmond Tutu (we lunchten op z’n oprit) en Nelson Mandela hier staan.

Na twee nachten daar verhuisden we met heel ons boeltje (en geloof me, gezien het vele filmmateriaal, harde schijven voor back-up, statieven, echt veel gerief…) naar Pimville, Zone 6. Pimville is een ander district in Soweto en ‘t ligt op ongeveer 15 minuten rijden met de wagen van Orlando West. Daar logeren we bij Hilda Marima thuis. Pimville is duidelijk meer upper class, maar gelukkig is het er niet te chique want anders zouden we ons oncomfortabel voelen..

Vanuit Hilda’s huis is het wel moeilijker om vlot te werken omdat het enerzijds op een grote afstand van the place to be voor de documentaire ligt, anderzijds omdat ze zich heel verantwoordelijk voelt voor ons en we niet mogen weggaan zonder er iemand met ons meegaat. Een beetje lastig, omdat we graag ook eens op onszelf willen zijn om zo geconcentreerd te werken.. Nuja, aan de andere kant moet ik ook toegeven dat het tof is eens in een ander deel (totaal niet toeristisch, dat verschil merk je wel in hoe mensen je bekijken, aanspreken, … > wordt ook deel van de film denk ik!) van Soweto te blijven en het échte leven daar te ervaren in een familie met moeder en kids. Toch nog altijd anders dan in een backpackers te verblijven.

Nu, omdat het werken voor de film toch makkelijker verloopt vanuit de backpackers, zijn we hier sinds gisteren terug gearriveerd en blijf ik hier zeker nog tot de 22e maart. Iedereen is into de film en de mensen die hier werken hebben veel connecties en ideeën die interessant kunnen zijn. Het voelt dus terug wat vrijer aan om hier terug te zijn!

We (Lotje en mezelf) zijn er intussen ook 2 dagen tussenuit geknepen om eens alles ivm de film te laten bezinken en ook iets anders van het land te zien. We gingen 2 dagen naar Pilanesberg waar we een game drive (safariding) deden en 7 leeuwen zagen, yiha! Wel heel toeristisch en dus een beetje een ongemakkelijk gevoel mbt de film waaraan gewerkt wordt, maar ja. Of je nu wilt of niet, toerist blijf je steeds..

Morgen (zondag) doen we onze eerste bustour mee doorheen de suburbs van Joburg en Soweto. Van dichtbij de toeristen dus filmen en hun blik vanuit de bussen! Ben erg benieuwd, want we observeerden al veel vanop een bankje in Vilakazi Street en wat je soms ziet… amai.

Anyway.. we stellen het hier dus erg goed. Woensdag vertrekt lotje helaas al naar huis (de eerste 10 dagen vlogen echt voorbij…), maar vrijdag komt Benjamin toe. We zullen daarna nog switchen tussen de backpackers en Mama Hilda’s humble house.

Tot hoors!
Chop!


Donderdag 24 februari 2011

It’s (almost) time for Africa!

Alléhup, ‘t is bijna zover!
Dinsdag vertrekken Lotte en ik met Ethiopian Airlines naar Johannesburg, met een tussenstop in Addis Abeba (Ethiopië). De eerste twee nachten verblijven we bij Lebo’s Backpackers, daarna zijn we te gast bij Hilda Marima (foto).

We hopen op vlot internet, waardoor we af en toe iets kunnen laten weten.
Tot hoors!

Wil je tijdens de draaiperiode op de hoogte blijven van wat we allemaal meemaken in Soweto? Mits vlot internet en genoeg tijd kan dat via deze pagina!

Vertrek staat gepland op dinsdag 1 maart 2011, terugkomst op zaterdag 2 april 2011!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s